W ostów szemraniu

Barbara Mazurkiewicz
Piszę od zawsze. W zeszytach, kronikach, na kartkach dużych i małych. W niektórych momentach życia miałam może mniej czasu,(intensywna praca, wychowanie syna, czasowa emigracja), ale wena budziła się potem ze zdwojoną siłą. Moje wiersze – to małe słowne obrazy. Świat - do którego właśnie czytelnika zapraszam.
Gdybym miała pisać dla własnej przyjemności, dla duchowej satysfakcji, to równie dobrze mogłabym pisać do szuflady, ale nie byłabym szczęśliwa, gdyby nikt mnie czytał. W momencie kiedy publikuję, jednocześnie daję do zrozumienia, że potrzebuję drugiej osoby, potrzebuję obiektywnej oceny, szukam porozumienia, piszę po to, żeby być czytaną.
Poezji nie można traktować zbyt dosłownie. należy jednak dać czytelnikowi możliwość interpretacji. Poezja w komunikacji z czytelnikiem, pozwala aby miał swój punkt widzenia, zadaję mu pytania. Również zostawiam coś, co - ma odnaleźć dla siebie, niech to nie będą tylko puste słowa i oklepany banał. Mówię i mam coś do powiedzenia. To - szczera historia życia. Kilka lat temu znajoma osoba namówiła mnie na publikację w Internecie. I tak się zaczęło.
Moim autorytetem od pierwszej literki była nauczycielka Języka Polskiego pani Romana Łańcucka z Lubaczowa.

kontakt z poetką: nitka_2@wp.pl